Fleur (24) was veertien toen ze samen met haar broer Tim (22) Tims Verhuurbedrijf begon. Maar samenwerken met iemand uit je familie, hoe is dat eigenlijk?
Kinderverjaardag
Fleur: “‘Dat kunnen wij ook,’ zei Tim, toen hij op een kinderverjaardag was waar een popcornmachine stond. De huur was 75 euro, had hij gehoord. Tim was toen elf en ik was veertien en het bleek een eerste concept van ons bedrijf.
Met een investering van 250 euro voor de machine gingen we van start en tegenwoordig verhuren we allerlei feestbenodigdheden. In 2014 kwam daar ons ijsvlot op de Reeuwijkse Plassen bij. Ook dat idee kwam van mijn broer.
Hij vond het irritant dat je altijd met je bootje op pad moest om ijs te halen. Het leek hem wel wat om ijs naar de mensen toe te brengen. We bouwden ons oude speelvlot om en in het begin werkten we met een aggregaat dat zo veel herrie maakte, dat je elkaar niet eens kon verstaan. We werden volop opgepikt door de media én het liep storm. Het was natuurlijk ook heel leuk, twee jonge kinderen met een drijvende ijszaak.”
Eerst een opleiding
“Tim en ik komen uit een ondernemersnest. Onze opa’s waren beiden ondernemer en ook onze vader heeft een eigen bedrijf, we zijn door onze familie altijd enorm gesteund. Mijn broer en ik zijn qua karakter heel verschillend, maar kunnen misschien juist daardoor zo goed samenwerken. Waar Tim telefonisch heel sterk is en het praatje goed kan houden, ben ik achter de schermen meer een stille drijvende kracht.
We vullen elkaar goed aan en dat we broer en zus zijn, maakt dat we in de communicatie weinig filter hebben. Wij kunnen wat makkelijker tegen elkaar uit de bocht vliegen dan je met iedere andere collega zou doen: we weten dat het toch wel goed zit tussen ons.
Als kleine kinderen moesten we al ons speelgoed delen van onze ouders. Ik denk dat dat achteraf onbewust een goed fundament voor ons bedrijf is geweest. Ik heb net mijn master international business in Barcelona afgerond, waardoor ik weer even thuis in Reeuwijk woon.
Tim woont in Scheveningen, hij zit in het laatste jaar van de hogere hotelschool. We spreken elkaar dagelijks. We hebben afgesproken dat ons bedrijf belangrijk is, maar een opleiding belangrijker. Als de een tentamens heeft, zet de ander een tandje bij in de zaak.
Vriendinnen zeggen weleens voor de grap dat ik professioneel ijsschepper met een masterdiploma ben geworden, maar ze hebben geen idee. Er komt zó veel kijken bij ondernemen. De gesprekken tussen Tim en mij gaan veel over de zaak.
Maar het gebeurt ook dat we in de zomer na een lange werkdag bij onze ouders thuiskomen en tegen elkaar zeggen dat het nu wel even genoeg is geweest. We hebben eigenlijk zelden ruzie, maar ik kan me wel onenigheid herinneren. Ik was zonder Tim naar een tuktuk-dealer geweest: het leek mij wel wat om een foodtruck aan te schaffen.
Daarvoor moesten we flink investeren, zo ongeveer alles wat we tot dan toe hadden verdiend. Toen ik het bedrag noemde, reageerde Tim heel stellig met: ‘Dat ga ik niet uitgeven!’ Ik heb echt wel even moeten praten om hem net zo enthousiast te krijgen. Tim dacht dat ik gestoord was. Inmiddels is hij daarvan teruggekomen, want onze ijs-tuktuk is een megasucces. We hebben ijs geschept voor de crew van Beyoncé en Coldplay en hebben inmiddels ook een koffie-tuktuk. Wat destijds begon als iets voor de lol, is ongemerkt aardig uit de hand gelopen.”